ÇÛYÎNA BAKUR MÎNA GIHÎŞTINA RIYA AZADIYÊ YE

Dem hatiye ku em bigihîjin çiyayên Amedê. Em bi hevalên xwe re li cihê ku komên diçin Bakur lê civiyabûn, hatin cem hev. Ne tenê koma Amedê, lê hevalên ku diçûn Dêrsîm, Serhed, Erzurum, Amanos û Garzanê jî hatin vir; hejmara me pir zêde bû.

Kombûna ewqas hevalan di qonaxa civîna komê de atmosfereke pir cuda diafirîne. Coş û heyecana çûyîna Bakur di me hemûyan de moralekî mezin diafirîne. Di koma Amedê de hevalên ku min berê nas dikirin tunebûn, lê wekî civateke hevalan, naskirina hevdu ne pirsgirêkeke mezin e. Em dikarin zû telafî bikin û hevdu nas bikin, bi hev re bimeşin û di meşê de bibin hevalên rêyên dirêj. Ji ber ku armanc, şêwazên jiyanê, qebûlkirin û redkirinên me yek in, lewra em zû bi hev re dibin yek. Bi taybetî heke hûn bi hev re rêwîtiyê bikin û hemû zehmetiyên rêwîtiyeke ku bi rojan dom dike parve bikin, ew dihêle ku hûn hevalê xwe hîn çêtir nas bikin. Her tim dibêjin ku dostaniyên herî baş di rêwîtiyan de dest pê dikin û ev rastiyek e. Bi taybetî di rêwîtiya çiyayan de ku hûn nizanin hûn ê bi çi re rû bi rû bimînin, hevalê we yê li kêleka we dibe hêza ku rêberiya we dike. Ev di şerê gerîla de rast e; dema ku hûn li lûtkeyên bilind hildikişin, ji avên ku derbaskirina wan ne pêkan xuya dike derbas dibin an jî dema ku bêhna we çik dibe, ew hevalê we ye ku destê we digire û rêberiya we dike.

Ji ber ku hemû hêzên eyaletan di komên Bakur de bi hev re ne, em hemû yên ku diçin Bakur niha li vir in. Ji ber ku em bi hev re ne, me bi xwezayî perwerde jî bi hev re wergirt. Perwerdehiya ku me wergirt îdeolojîk, rêxistinî û leşkerî bû. Bêguman ew bi piranî li ser çalakiyên ku dê li herêma Bakur werin kirin bû. Ji ber ku berê ez her li çiyayên Zagrosê bûm, ji pratîkên li deverên Bakur hinekî xerîb im. Lê her herêmek xwedî taybetmendiyên bêhempa ye. Ji bo şerê gerîla yê Bakur, mijarên ku bi taybetî têne teqezkirin ev in: dîtina rêbaza çalakiyê ya rast, têgihîştina taktîkên dijmin, têkiliyên bi gel re, şer û şêwaza jiyanê. Ji bo eşkerekirina vê balkişandina xurt, hevalên ji baregehê jî hatin û civîn li dar xistin. Ev perwerde berdewam kir heta ku dema me ya destpêkirinê hat. Piştî sê mehan perwerdehiyek berfireh, dema me ya çûyînê hat. Niha heyecana me di lûtkeya xwe de ye, ji ber ku dema destpêkirinê hatiye. Rêveberiya baregeha me civînên xwe yên dawîn bi koman re li dar xistin. Ew jî wekî me bi heyecan û kêfxweş in, lê di heman demê de, bêguman xemgîniyek dilê wan tijî dike. Di demên wiha de ku hemû hest bi hev ve girêdayî ne, atmosfereke pir cuda ava dibe. Ji bo hevalên ku li dû dimînin xatirdaxwazî zehmet e. Ji ber ku xatirxwestina ji hevalan û oxirkirina wan a ber bi rêyên dirêj ve hestekî xam/giran bi mirovan re çêdike.

Em hêzekî şerker in û em bi dijminekî hov re rû bi rû ne ku hema hema qet ji xwîna me têr nabe. Em ji bo Kurdistan û gelê Kurd, ji bo jiyaneke azad şer dikin. Ev armanc vê rêwîtiyê hîn pîroztir dike. Dema ku em ber bi Bakur ve diçin, mirov hîs dike ku em ber bi azadiyê ve diçin. Min qet berê ev hest ewqas kûr hîs nekiribû. Niha em li Başûrê Mûşê ne; erdê Başûrê Mûşê sêgoşeyek e ku ji Çewlîk, Amed û Mûşê pêk tê. Ew wekî Şenyayla jî tê zanîn. Xwedî dîmenekî xweş e ku dikare bi Garzanê re bikeve pêşbaziyê. Çiyayê bi heybet ê ku jê re Andok dibêjin niha li ber min e... Keleheke rastîn a gerîla ye ku bi daristan û çemên xwe bedewiya xwe nîşan dide. Tevî hemû zehmetiyan, rêwîtiya me ya dirêj û westîner bi dawî hat. Xewna min a Amedê bi tevahî pêk hat. Derket holê ku gihîştina xewnên mirov ne nepexş e. Gava ku em gihîştin, me hemû zehmetî û westandina ku me berê kişandibû ji bîr kir. Niha ez vê coşê bi awayekî ku nikarim vebêjim dijîm. Min hem xewnên xwe hem jî xewnên hevalên xwe yên geş, Rojbîn û Gurbetê, pêk anîn. Beşa herî xweş ew e ku ez li cihê xewna Rêbertî me. Li Bakur, mirov gaveke din xwe nêzîkî Rêber Apo hîs dike. Nêzîkbûna Rêber Apo ne tiştekî fîzîkî ye, lê hinekî nêzîkbûna fîzîkî jî dide xuyakirin ku mirov heyecaneke mezin hîs dike. Ev kêf û şahî dê her gav min ber bi pêş ve bibe û min xurttir bike. Her çend em îro li Amedê bi fîzîkî ne bi hev re bin jî, em ê ji aliyê ruhî ve bi hev re bin. Ew ê her gav bi min re bin, di dilê min de bin; ew hêza min a giyanî ya herî xurt in. Ez ê daxwazên kesên ku nekarîn werin bi qasî ku ez dikarim bi cih bînim. Amed, tu dilê welatê me yê xweşik î. Di dilê her gerîlayekî de, tu straneke azadiyê yî, evîneke bêdawî yî. Careke din, silav ji te re Amed, silav ji bo sibeha welatê min...

Li Amedê Roja Cejna Newrozê

Min yekem cejna xwe ya Newrozê li çiyayên Amedê li zeviya Gorsê pîroz kir. Heyecana Newrozê li zeviya Gorsê cuda bû. Girseyeke mezin îsal bi dirûşmeyên "Bijî Serok Apo" Newroz pîroz kir. Piraniya beşdaran ji Elazîxê (Xarpêtê) bûn. Elazîx bajarê herî nêzîkî zeviya Gorsê ye. Ez û hevala min Berçem me xwe li lûtkeyê bi cih kiribû ku me zeviya Newrozê bi zelalî didît û li heyecan û coşa gelê xwe temaşe dikir. Zeviya Newrozê li deşteke mezin e.

Ev deşta kesk a geş berê xwe dabû bedewiyekê û dema ku rengên gelê me bi wê bedewiyê re tevlihev bûn, tiştên bi heybet derketin holê. Cilên gelêrî yên jinan qada Newrozê xemilandin. Me digot: "Xwezî Rêbertî niha bi me re bûya." Ez bawer dikim ku rojekê em ê bi Rêbertî re bi heyecaneke mezin Newrozê pîroz bikin. Min nikarîbû heyecana di dilê xwe de kontrol bikim. Dengê di hundirê min de dixwest biçe nav gel û bi hêzeke mezin "Bijî Serok Apo" biqîre. Carinan ji ber heyecanê ez bi dengekî bilind diaxivîm. Ji ber vê yekê heval Berçem ji ber bilindahiya dengê min rexne li min dikirin. Di vê hewaya xweşik de, di vê deşta xweşik de, min dixwest siwarê hespê bibûma û li seranserê Kurdistanê bigeriyama. Me bi rastî dixwest merasîmekê li dar bixin, lê şert û mercên heyî ne guncav bûn. Lê dîtina gelê me yê ewqas bextewar û şad me kêfxweş dike. Ev plansaziya Newrozê ji hêla hevalên me ve bi baldarî û rastbûneke mezin hate organîzekirin. Ji ber sedemên ewlehiyê, tenê tîmekî hevalan beşdarî pîrozbahiya Newrozê bû. Dema ku min ji lûtkeyê temaşeyî mirovan dikir, min dît ku hevalên me ji daristanê derdikevin û ber bi qada pîrozbahiya Newrozê ve dimeşin. Gel bi hesret û coşeke mezin ber bi wan ve bazda. Piştî dîtina vê yekê, min tiştek fêm kir: dijmin çi bike bila bike, ew qet nikarin bikevin navbera gel û gerîlayan. Ji ber ku vî gelî dilê xwe ji bo van çiyayan feda kiriye. Dema ku min van kêliyan temaşe dikir, hiş û dilê min çû wê roja serketinê ku Kurdistan dê azad bibe. Rêbertî li pêş e û em ê li pey wan werin, di her çar parçeyên Kurdistanê re bigerin û bi gel re hevdîtin bikin. Heta xeyalkirina vê yekê jî pir heyecan e. Lê bêguman ew ê bibe rastî. Dibe ku gelek tiştên ku dehsalan berê tenê xewn dihatin hesibandin, niha li Kurdistanê bûne rastiyek û ev jî bêguman dê bibe rastî.

Û piştî demekê, em ber bi xala xwe ve meşiyan. Heval Berçem li pêş dimeşiya. Ez li pişt wê dimeşiyam, li pey wê diçûm. Min bi heyranî lê nihêrî. Nêzîkî 25 salan e, ew bê westan şopên watedar li seranserê Kurdistanê mîna xwedawendeke çiyayî dihêle. Spîbûna porê wê dihêle ku ez hewldanên ku di rêya şoreşê de hatine dayîn hîs bikim. Heval Berçem di her warî de gelek hewl da ku ez pêş bikevim û ez hewl didim ku hewildanên wê vala neçin. Carinan ew disekinî, li min dinihêrî û digot: "Heval Dîren, tu ne ji Wanê yî, tu ji Amedê yî; tu ewqas bi çiyayên Amedê ve yek bûyî, ez difikirim ku divê tu li her derê bibêjî 'Ez ji Amedê me'." Di wê gavê de, dilê min çû cem hevalên min ên şehîd. Bi dehan hevalên ku min nas dikirin di şerkirina li çiyayên Amedê de gihîştin şehadetê. Ji ber vê yekê wate û nirxên manewî yên ku Amedê di min de afirandine ewqas mezin in. Belê, ez ê li ser şopa hevalên xwe yên şehîd bimeşim û li çiyayên Amedê destanekê binivîsim. Li ser her rêya ku ez lê dimeşim, ez şopa şopdarên dilsoz ên Rêber Apo dibînim. Ev şop misogeriya rûmet û serfiraziyê nîşanî min didin.

Roja ku ez cara yekem hatim çiyayên Amedê bi bîr tînim. Û niha min heft salên têkoşînê li dû xwe hiştine. Di van heft salan de, ez ewqas bi van çiyayan ve yek bûm ku ez niha dikarim bi her gavekê lehengên vê derê di dilê xwe de hîs bikim. Van rojan, tenê bala min li ser girtina çalakiyan û nîşandana ku em hîn jî li dijî operasyonên dijmin bi hêz in e. Me di van operasyonan de gelek heval winda kirin. Lê ev şehadet ne windahî ne jî encamek pêşwext in; ew destkeftiyên me yên manewî yên herî mezin in. Ji ber vê yekê me moralê xwe neşikandiye û em teslîm nebûne. Ji ber ku dîrok bi qehremaniya wan a bilind ji nû ve tê nivîsandin. Tiştek ji dayîna berdêlê ya li ser rêya azadiyê pîroztir nîne; em vê yekê ji kadro û fermandarên pêşeng ên PKK’ê fêr bûn. PKK tevgerek e ku di tu dema dîroka xwe de li ber mirinê serî netewandiye. Ji ber vê yekê, dema ku em ber bi armancên ku em ji bo wan şer dikin ve dimeşin, em ji dayîna berdêlê natirsin. Wekî şopînerên dilsoz ên Rêber Apo, berpirsiyariya me ye ku em erkên demê bi rêkûpêk bi cih bînin. Ez dizanim ku dema ku em bi vê berpirsiyariyê şer bikin, em ê gavekê nêzîktirî wan rojên azad bibin ku em xeyal dikin. Wekî ku Rêber Apo gotî, bêguman azadî dê ser bikeve...